معمار آرزوها ; زمان معمار است

اصل داشتن تطهیرگاه (مکان تغسیل)

آن‏گونه‏که برای ورود به حرم، آمادگی روحانی و معنوی لازم بود، شایسته است جسم طبیعی نیز پیش از ورود به حرم و مورد خطاب قرار گرفتن از آلودگی‏ها تطهیر شود و پاک و پیراسته گردد. بیرون از جهان روحانی حرم، آلاینده‏های جسمانی فراوانی وجود دارند که توان گزند رساندن به طبیعت پاک و مطهر انسان را دارند. حتی اگر انسانی در جهانِ بیرون حرم، به آلودگی هم دچار نشود، نیازمند آن است که برای ورود به حرم جسم خود را تطهیر کند. تطهیر جسم که در سنت‏های مختلف به شکل‏های مختلفی صورت می‏بندد، خالی از کنایتی روحانی نیز نیست. نکته ظریف تطهیر جسمانی می‏تواند این باشد که به اندازه مسئولیت جدیدی که قرار است این جسم جدید بر دوش گیرد، باید خالی از غبارهای ماده و خاشاک و خس تعلق باشد. در واقع تطهیر کردن جسم، لزوما شستن و پاک کردن پلیدی‏ها نیست تا چنان‏چه جسمی پاکیزه باشد، به آن نیازی احساس نشود. تطهیر جسم بیش‏تر و شاید در حد مساوی زدودن کنایه‏وار و لطیف غبار و پلیدی تعلقات است؛ تا جوهر جان آشکار و بی غبار گردد. غسل تعمید در آیین مسیحیت، در واقع، فرد را مستعد و دارای قابلیت پذیرش کیفیات روحانی و معنوی می‏کند و اگرچه ممکن است در ابتدای تولد باشد، اما تا انتها او را مستعد نگاه خواهد داشت و رمزی خواهد بود از این‏که جان و تن همواره همراه‏اند و آمادگی‏شان باید توأم باشد و بدین‏گونه کلیسا محلی خواهد بود برای تطهیر تن و جان و پای گزاردن به حریم امن. شستشوی تن در آیین‏های هندو و بودایی نیز خالی از کنایاتی معنوی نیست. آن‏که خود را و تن خود را به آب مقدس می‏سپارد و در رودخانه مقدس، آیین تطهیر به‏جا می‏آورد، در واقع خود را از علایق و تعلقات، پیراسته و پاکیزه می‏سازد و شستشوی پا و دست نیز آیین و رمزی دیگر است که در معابد و حاشیه‏های آن‏ها صورت می‏گیرد. در مساجد اسلامی نیز همواره و بدون استثنا مکانی برای تطهیر وجود داشته است. مساجد قدیم در سنت اسلامی، به‏خصوص در شرق جهان اسلام همواره در اطراف و محیط بیرونی دارای چاه آب یا قنات و یا حوض آب‏نمایی بوده‏اند که مسلمان به نیت تطهیر تن، در آن‏ها وضو می‏ساخته است و دست و پا و صورت و سر را که در واقع جوارح فعال در بدن هستند می‏شسته است و از شرک و کفر و گناه و تعلقات پاک می‏ساخته است. (چشم را از تعلقات، زبان را از گناه‏های بیانی، دهان را از حرام‏خواری و دست و پا را از گناه‏های فیزیکی و...). و این‏همه در سنت‏های مختلف همواره با تطهیر روح و آمادگی روحانی برای ورود به حرم همراه بوده است.